In het Teken- en Schilderforum had iemand een tekening gemaakt van een Schotse Collie en ze dacht dat er iets mis mee was. Ik dacht natuurlijk meteen aan proporties en perspectief en begon fantatiek te tikken op het toetsenbord en te schetsen in mijn schetsboek, toen ik er achter kwam dat de tekenares veel beter in tekenen was dan ik.

Ach, als ik dan geen betere tekening kan maken, dan kan ik op zijn minst proberen om een slechtere tekening te maken. Het werd een gemengde techniek (grafiet- en aquarel- en pastelpotlood, en fineliner) en een hoop pret.

Schotse Collie?

Waar ik ook veel plezier aan beleefde, maar dan in de ontdekking van een nieuwe tekenmethode, was bij het schetsen van Rasheed, mijn Bengaalse kater. Nu is het mooiste aan die kat zijn ogen, een soort van nachtelijke blik, waardoor hij ook jaags kijkt als hij ontspannen is.

Alleen hij wilde niet echt meewerken. Hij zou en moest zijn vacht wassen en toen hij daarmee klaar was, ging hij op het balkon zitten. Ik weet uit ervaring dat als je katten volgt, je nooit natuurlijke poses krijgt. Je kunt veel beter ergens gaan zitten en observeren.

Enfin, iedere keer als hij naar me opkeek, tekende ik een stukje meer. Echter toen hij de kamer verliet, gebruikte mijn andere kat (Natasha, een huis-tuin-en-keukenkat) als voorbeeld (de pupillen). De schaduwen heb ik er zelf bij verzonnen. De schets is dus samengesteld uit drie bronnen, wat op zich een leuke ontdekking was dat zoiets kan.

In stukjes tekenen

Het plezier van tekenen is voor mij nieuwe dingen ontdekken en op een nieuwe manier naar de wereld kijken.